Zielone Hospicjum - część 1

Minął ten czas, że z entuzjazmem podchodziłam do wszystkich ekologicznych wymuszeń stosowanych na przeciętnym obywatelu. Dziś z uwagą analizuję narzucane nam rozwiązania. I wyłaniające się z nich niejednokrotnie - niekonsekwencje. 

Weźmy pod przysłowiową lupę np. sadzonki kwiatów sprzedawane w supermarketach. By wyhodować jedną, potrzebne są dziesiątki jeśli nie setki litrów wody. Nie wspominając już o: energii, (bo przecież rzadko są podlewane ręcznie), a także czasie i wysiłkowi hodowców/pracowników, którzy zajmują się produkcją takiej rośliny. I wreszcie trafia ona do sklepu wielkopowierzchniowego. Tego samego, który w myśl ochrony Ziemi nie pozwoli nam zapakować 1 cebuli w cienką, plastikową torebkę, za to chętnie sprzedaje sery czy wędliny w grubej folii. Ale przemilczmy to w tym poście. 

Tajemnicą poliszynela jest fakt, że bardzo często im bogatsza sieć, tym mniej płaci pracownikom i więcej od nich wymaga. Trudno się więc dziwić, że rośliny stojące na wózkach i paletach, nie raz i tydzień nie widzą wody. 

Nazajutrz...

2 miesiące później...

A gdy już ktoś dostrzeże, że wszystkie zwiędły wtedy bardzo szczodrze próbuje naprawić zaniedbanie. W efekcie tego zamiast pomóc roślinie, nieumyślnie przyspiesza jej zgon. Kierownikowi sklepu nie pozostaje już nic innego, jak próba sprzedaży tych zielonych zwłok za symboliczną kwotę. Doświadczonemu ogrodnikowi łatwo ocenić, które z zamęczonych sadzonek jeszcze rokują, dlatego ja już kolejny rok "odchuchałam" wiele takich roślinnych bytów. 

Lecz większość osób omija szerokim łukiem to zielone hospicjum...

Sadzonki lądują więc na kompoście, a wraz z nimi zmarnowane zostają litry naszego ziemskiego bogactwa. Pomyślmy o tym i... reagujmy.     

A gdzie ocieplenie klimatu, panie Gates?... Wyjątkowo zimny kwiecień, wyjątkowo zimny maj...

Doskonale znamy utwór wybitnej polskiej wokalistki Kory: „Wyjątkowo zimny maj”… Powstał w 1991 r. Raz na kilka lat brzmi jak tekst dokumentalny, choć od momentu jego stworzenia upłynęły już 3 dekady. Mimo natrętnej propagandy różnych grup politycznych, wmawiających nam globalne ocieplenie – widzimy, że klimat „faluje”. 

(fot. z 19 marca 2021r.)

Owszem, w środkowej Europie bywa gorąco. Lecz jeszcze bardziej znanym zjawiskiem jest zwykłe przesunięcie granic poszczególnych pór roku. Jesień „wchodzi” na kalendarzową zimę, a sama zima z ujemnymi temperaturami i śniegiem jeszcze częściej, zajmuje miejsce tygodni uznawanych standardowo za wiosenne. 

                                  (fot. z 8 kwietnia 2021r.)

W wyniku tego marcowe i kwietniowe temperatury są często niższe niż te zapamiętane przez starsze pokolenia. Dla przykładu, miniony kwiecień w Polsce był najzimniejszym od… 24 lat. Śnieg padał do końca miesiąca. 

                                 (fot. zrobiona 26 kwietnia 2021r.)

A i obecny maj pełen deszczu, z nocnymi temperaturami poniżej +10 stopni ma się nijak do wspomnień Babci opowiadającej o wieczorach przy św. figurze Maryi otoczonej przez kobiety, dziewczyny w letnich sukienkach. Dziś tak ubrane niewiasty siedzące pod gwiazdami - musiałyby liczyć się z poważną infekcją oskrzeli, jeśli nie zapaleniem płuc. Za nami najzimniejsza majówka (+5/+8 w woj. mazowieckim) od kilkunastu lat. 

(aktualizacja: Fot z 22 maja 2021 - temp: + 11/+14 st. C) 

Warto przypomnieć, że rekordowy pod względem zimna był także polski maj 2020 r. Najzimniejszy od blisko 3 dekad!!! Po wybitnie suchym kwietniu (opisywałam zjawisko na tym blogu) – miesiąc bezwzględnie uznany za wiosenny („W maju jak w gaju!”) – można było porównać do chłodni.

Wobec powyższych faktów dziwi względne przyzwolenie społeczne na realizację planów milionera Billa Gatesa, który pod koniec minionego roku zadeklarował, że sfinansuje eksperyment mający na celu oziębienie klimatu w Europie. Przedsiębiorczy programista (przypominam – nie:  biolog, czy klimatolog) postanowił wesprzeć badaczy z Uniwersytetu Harvarda. Celem przedsięwzięcia jest ochłodzenie planety poprzez rozpylenie adekwatnych substancji w stratosferze.  Do działań miało być użyte tysiące samolotów wyposażonych w stosowne systemy. Celowo piszę o tej kontrowersyjnej strategii w czasie przeszłym. Kilka tygodni temu, media poinformowały, że egocentryczny milioner zmienił plany. Już nie chce oziębiać globu.

Uznał, że nie trzeba? A może eksperyment planowany na czerwiec, został przeprowadzony wcześniej i właśnie odczuwamy jego skutki?

Przypominam, że w tym roku mieliśmy również wyjątkowo zimny styczeń, luty i marzec. 

Wiosna: Rżnięcie czas zacząć - trzeba zasilić kominki!!/Rusałka żałobnik - najbardziej płochliwy polski motyl

W przeciwieństwie do obecnego, ubiegłoroczny kwiecień był słoneczny i bardzo ciepły. Wielu z nas spędziło go jednak w domowej kwarantannie, a niemal każdy - w panicznym przerażeniu, robiąc rachunek sumienia. W tym roku politycy zmądrzeli choć na tyle, że już nie zakazują nam wstępu do lasu, który nie wiedzieć czemu został potraktowany jako siedlisko zarazy... Ale o decyzjach Władców bezpieczniej nie dyskutować ;-)  Nie tylko na blogu. 

Niestety. Wraz z uwolnieniem lasów, w plener wylegli też drwale. I to bardzo licznie. Lasy Państwowe na potęgę nadrabiają finansowe zaległości ;-( O, ironio - znowu mamy wiosenny zakaz spacerów, co odkryłam ponad 3 tygodnie temu. 

Szczerze mówiąc nie byłam zdziwiona, bo piły już od pewnego czasu dudniły mi od rana za oknem. Aż się bałam odwiedzić moje ulubione miejsca...  

(tzw. "dekielek" na obiektyw włożony pomiędzy pnie pokazuje średnicę ściętych roślin; myślę, że były dużo starsze od swoich oprawców) 

Gdy wreszcie ciepły, wolny dzień pozwolił mi na wędrówkę, pośród poszatkowanych drzew spotkałam rzadkiego motyla. 

RUSAŁKA ŻAŁOBNIK to jeden z najpiękniejszych polskich motyli dziennych. I jeden z najbardziej płochliwych o czym się przekonałam obserwując go z różnych stron. 

W promieniach marcowego słońca, drzemał dostojnie z rozłożonymi skrzydłami niczym F16 na płytach lotniska. 

Ale wystarczyło tylko bym podeszła ciut bliżej, już mogłam pomachać mu ręką na pożegnanie... 

Zwykle spotykamy pojedyncze egzemplarze tego uroczego stworzenia. Dla mnie to motyl wczesnego dzieciństwa. Wielokrotnie widywałyśmy go z Mamą w sadzie mojego Pradziadka. Nic dziwnego: podstawę jego jadłospisu stanowią fermentujące owoce i soki wyciekające z uszkodzonych drzew. Ponad 3 dekady temu, nie tylko ten owad był dużo częstszym gościem w woj. mazowieckim...

Motyle te mogą żyć praktycznie rok: od lipca, do czerwca. Podobno osobniki spotykane wiosną po przezimowaniu mają znacznie mniej efektowne barwy. Nie mogłam tego powiedzieć o rusałce sfotografowanej tamtego dnia gdy na moment ucichły piły. Owad miał wzorcowo intensywne kolory i doskonały refleks. W końcu zgubiłam go z oczu pośród zeszłorocznych liści i szczątków tego co niedawno było wielometrowymi zdrowymi brzozami, sosnami, świerkami...

50% drzew wycinanych w krajach Unii Europejskiej przeznacza się na cele energetyczne... 

Im więcej wciąż modnego ogrzewania kominkowego, tym mniej naszych ulubionych zakątków leśnych. A las, jak wiadomo - rośnie baaaardzo długo...Pomyślmy o tym, zanim zdecydujemy się na ten rodzaj ogrzewania. W XXI w. mamy możliwości alternatywne. 

Koci śmigus dyngus

Kto powiedział, że koty boją się wody? Nie badałam jak powstała ta obiegowa opinia, ale większość z nas w nią wierzy. A przecież np. koty syjamskie, czy tureckie vany nie dość, że wodę lubią, to jeszcze są całkiem dobrymi pływakami. 

Ok, nie dotyczy to RecyDywy w typie wspomnianego vana, która faktycznie jest sucholubna, ale... jako kociak wpadła do wanny. 

Zdecydowana większość moich ogoniastych lubi się moczyć. Np. Nadzieja żąda zawsze otwarcia loggi, gdy pada deszcz i z ekstazą wystawia sierść na krople, a Północ nie dość, że kocha przesiadywać w wannie, to jeszcze obgryza wszystkie krany, traktując je jak prywatne poidło, choć misek pełnych wody jest u nas w każdym pomieszczeniu dostatek. 

Tak więc dziś rano postanowiłam zobaczyć, komu spodoba się nasza polska zabawa...

Zdecydowania nie podłapały jej Dywa, Belzebub i Hołota, której nie udało się nawet uchwycić w kadrze.  

O dziwo, z dystansem do moczenia futra podeszła Nadzieja: 

Ojej, znowu będziesz lać? Ratunku!

Za to Żywijka, Czarnobyl i Północ (zwłaszcza ci ostatni) nie chcieli skończyć igraszek ;-)

(z lewej: Czarnobyl)

No, dawaj tę wodę? Na co czekasz? 

(Czarnobyl powyżej, Północ - poniżej)

Cóż... Śmigus dyngus podobnie jak i wysyłanie kart ze świątecznymi życzeniami, kwiaty wręczane w dniu imienin, czy bale karnawałowe, jest kolejną tradycją, która odchodzi do przysłowiowego lamusa. Kontynuują ją praktycznie jeszcze tylko dzieci. 

Oczywiście nie tęsknię za tymi latami w których człowiek bał się wyjść z domu w Lany Poniedziałek, by jakiś wątpliwy dowcipniś nie potraktował go kubłem wody wprost z okna, ale szkoda, że ze skrajności wpadamy w skrajność, a wszelkie święta coraz mniej różnią się od dni codziennych...